PTTK Legnica










Zabytki

Legnica


Zamek Piastowski

Kościół pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny

Kościół pod wezwaniem św. Piotra i Pawła

Kościół św. Jana z Mauzoleum Piastów

Kolegium Jezuickie

Kamienica Pod Przepiórczym Koszem

Stary Ratusz

Kramy Śledziowe

Dom Scholza

Baszta Głogowska

Baszta Chojnowska

Akademia Rycerska

Kuria Opatów Lubiąskich

Budynek przy ul. Zamkowej 2

Budynki przy ul. Partyzantów 22/23

Kościół p.w. św. Maurycego

Mur miejski przy ul. św. Piotra

Klasztor Franciszkanów






BAZA TURYSTYCZNA

Noclegi

Gastronomia

Komunikacja

Kontakt

Szukaj w serwisie


Zabytki  >>  Legnica  >>  Kościół pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny

Kościół pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny


 

      Uchodzi za jeden z najstarszych obiektów sakralnych w Legnicy. Pierwsza udokumentowana wzmianka o murowanej świątyni pochodzi z 1203 r. W przekazie Jana Długosza  9.IV.1241 r. miał w nim wysłuchać nabożeństwa Henryk Pobożny przed bitwą z Mongołami.
      
W związku  z lokacją Legnicy w 1264 r. pojawiła się potrzeba powiększenia kościoła, który wzniesiono z cegły i kamienia, przy czym ciosy kamienne pochodziły między innymi z rozebranego kościoła romańskiego . Kościół przetrwał do pożaru miasta w 1338 r. , odbudowano go w latach 1362-1386.  W latach 1417-1437 dobudowana została do nawy południowej kaplica ze sklepieniami sieciowymi ufundowana przez cech sukienników. Dekoracja kamieniarska kaplicy, to dwadzieścia pięć tarcz zdobiących sieć sklepienia i konsole z rozmieszczonymi na nich wizerunkami Narzędzi Męki Pańskiej oraz głowy uczestników tych smutnych wydarzeń. Kolejny pożar miasta w 1438 r. zniszczył kościół w bardzo poważnym stopniu, zachowały się nadwątlone mury , zakrystia i kaplica Sukienników.  Ponowną odbudowę rozpoczęto w 1450r., powiększono wówczas prezbiterium, co wymagało wzniesienia nad ulicą sklepionego przejazdu, nad którym wybudowano prezbiterium. Wówczas też  podwyższono mury nawy głównej, oraz  nadbudowano wieżę południową i zmieniono fasadę. Świątynia została wyposażona w organy oraz ołtarz  gotycki, z którego zachowały się tylko cztery malowane kwatery. Ściany świątyni otynkowano, a kaplicę Sukienników pokryto malowidłami, które odkryto w 1901r. Późniejsze , liczne zmiany dotyczyły głównie wyposażenia wnętrza kościoła Kościół od czasu wprowadzenia reformacji do dziś pozostaje w posiadaniu ewangelików  /w 1522r. odprawiono w nim pierwsze w Legnicy nabożeństwo ewangelickie/. W 1560 ufundowano kamienną chrzcielnicę, a w 1581r. drewnianą ambonę z charakterystycznym dla protestantów programem ikonograficznym.   Ok. 1770r. ołtarz gotycki zastąpiono ołtarzem barokowym. Podczas wojen napoleońskich kościół pełnił funkcję szpitala polowego dla żołnierzy i wówczas wyposażenie wnętrza uległo poważnym zniszczeniom.
      Po pożarze w 1822 r. odbudowano świątynię w duchu neogotyckim. Wówczas to przekształcono  wnętrze bazylikowe na halowe, które zyskało dodatkowe oświetlenie przez okrągłe okna. Kolejna przebudowa miała miejsce w  latach1904-1908 , powstały nowe empory w nawach bocznych, odnowiono zakrystię i kaplicę Sukienników. Ściany kościoła pomalowano w geometryczne wzory , a w okna wstawiono nowe witraże. Wstawiono je w 14 monumentalnych oknach kościelnych po stronie zachodniej, stało się to z inicjatywy pastora Wolfganga M. Meisslera. Są tam przedstawienia figuralne i heraldyczne, a dotyczą  historii reformacji oraz dziejów Śląska i miasta Legnicy. Witraże powstały głównie w pracowniach na terenie Niemiec, odnowiono je w latach 1992-1993.