PTTK Legnica










Zabytki

Legnica


Zamek Piastowski

Kościół pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny

Kościół pod wezwaniem św. Piotra i Pawła

Kościół św. Jana z Mauzoleum Piastów

Kolegium Jezuickie

Kamienica Pod Przepiórczym Koszem

Stary Ratusz

Kramy Śledziowe

Dom Scholza

Baszta Głogowska

Baszta Chojnowska

Akademia Rycerska

Kuria Opatów Lubiąskich

Budynek przy ul. Zamkowej 2

Budynki przy ul. Partyzantów 22/23

Kościół p.w. św. Maurycego

Mur miejski przy ul. św. Piotra

Klasztor Franciszkanów






BAZA TURYSTYCZNA

Noclegi

Gastronomia

Komunikacja

Kontakt

Szukaj w serwisie


Zabytki  >>  Legnica  >>  Kościół pod wezwaniem św. Piotra i Pawła

Kościół pod wezwaniem św. Piotra i Pawła


      Wzmiankowany po raz pierwszy w 1208r. W obecnym kształcie kościół został wzniesiony w latach 1333-1380 pod nadzorem trzech kolejnych budowniczych: mistrza Wilanda, mistrza Konrada z Krakowa i mistrza Clausa zwanego Parlirerem. W XV w. korpus kościoła został obudowany kaplicami, należącymi do cechów, bractw bądź niektórych najzamożniejszych rodów patrycjuszowskich. Wystrój jednej z tych kaplic /rodziny von der Heyde/ wiązany jest z kamieniarzem z St. Denis pod Paryżem, za sprawą którego wieże zamku legnickiego upodobniły się do wież zamków francuskich. 
       W kościele zachował się  bogaty zespół kamiennych rzeźb gotyckich, są to figury apostołów: św. Piotra, św. Jana Ewangelisty, św. Bartłomieja, dwuosobowa grupa świętych Piotra i Pawła, figura Matki Boskiej z Dzieciątkiem  na zachodnim portalu, figury patronów fary przy północnym wejściu, oraz scena Pokłonu Trzech Króli z tympanonu  północnego portalu. Zespół ten jest tym cenniejszy, że prawie zupełny jest brak gotyckiego malarstwa i snycerki.  Z gotyckiego ołtarza skrzydłowego, który powstał we wrocławskiej pracowni Mikołaja Obilmana i poświęcony w 1466r., zachowały się tylko fragmenty.
       W dwudziestych latach XVI w. Legnica stała się ośrodkiem skupiającym reformacyjnych humanistów,  a kościół farny przez ponad 400 lat służył wyznaniu ewangelicko-augsburskiemu.  W kulcie luterańskim dużą rolę odgrywały ambony, organy; powstawały też liczne loże, stalle, parapety, empory. Do dziś zachowały się stalle z 1568 r. ozdobione herbem miasta oraz ambona z 1586-1588  ufundowana przez jednego z najbogatszych mieszkańców legnickich, a wybudowana przez Kaspra Bergera.  Wśród postaci podpierających ambonę jest Mojżesz z tablicami przykazań. Na parapecie schodów ambony umieszczono sceny z życia Chrystusa uzupełnione cytatami z Pisma św., na filarze scena z kazaniem na wodzie, a wśród słuchaczy , na brzegu, stoi fundator ambony z rodziną oraz jej twórca K.Berger.
      Wkroczenie wojsk pruskich do Legnicy  otworzyło nowy, korzystny dla protestantów rozdział w dziejach Śląska. W  1743 r. rozpoczęto gruntowną renowację fary. Wybudowano nowy ołtarz, już w 1756 poświęcono nowe retabulum, którego głównym twórcą był czołowy rzeźbiarz legnicki XVIII w. Krystian Grunewald, a obrazu wrocławski malarz Jan H. Kynast.
Retabulum  i sześć zdobiących je figur spowitych w obfite szaty , niewątpliwie świadczy o wpływie praskich wzorów na barokową rzeźbę w Legnicy .    
      W latach 1892-1894 przebudowano farę w duchu neogotyckim /oblicowanie czerwoną cegłą, dobudowa drugiej wieży i nowa aranżacja wnętrza/.